I ate his liver with soms fava beans

I ate his liver with some fava beans

Jules meet de tijd in frames en scènes
en ontwaakt met het klappen van de take.
Hij loopt hard op de beat van Rocky,
doucht met de soundtrack van Skyrim en neuriet
een aria tijdens het koken van de pasta.
Wanneer zijn moeder belt, galmt luid
de Star Wars-dodenmars door de kamer.
Hij kocht een witte kat om op gezette tijden
traag zijn bureaustoel om te draaien en
diabolisch te kakelen. Dat de asielkat
begon te blazen in plaats van spinnen
wanneer je hem over zijn rug streek,
deed wat aan het effect af.

Zijn droom is het filmisch rook in de camera
te blazen in een wrokkige monoloog
van Quentin Tarantino, zijn stoerheid
gebald in een whiskystem en krachtige taal.
Hij wil ondertitelingen aan hem gewijd.
Ooit mag hij een Oscar winnen: hoe hij
gelaten fruit door zijn vingers laat glijden,
tijdens het geraas van de blender strak
uit het raam staart naar een geschiedenis
achter de einder en alles in zijn glas
louter eenkleurige smurrie wordt.

Hij fotografeert de modder op zijn gympen,
sporen van braak of een plaats delict.
Hij vindt horror in ieder bos, liefde
in elk verloren wegrestaurant, affiniteit
onder welke stadsbrug of viaduct dan ook.
Toen ik hem vroeger ooit vroeg of hij
de meeuwen benijdde, zei hij ja:
niet om hun vrijheid,
maar het drama van hun groothoeklens.


Met dit gedicht won ik de Nijmeegse Literatuurprijs van 2016. Het gedicht verscheen in de Gelderlander. Er ontbreekt chianti.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s