Zie die holbewoners hollen dan!

Zie die holbewoners hollen dan!

We dreggen fietsen uit grachten op
en zien daarin misdrijf, moordcomplot,
begrijpen inkt als permanente belofte,
lezen diepte in een duikplank, groei
in takken, maandag wasdag, zondag
uitslapen. Als een hond die kwijlt
bij een slag op een bel, doorzien wij
het een in het ander. We kunnen relaties
leggen (maar niet altijd onderhouden).

Onder Curiosity snelt reliëf voorbij,
kraaienpoten en moedervlekken die we ver
thuis in schoolboeken onder onze vingers
laten glijden. Voor hem is het enkel
hellingshoek, aanpassing van het middenrif
om niet te wankelen, een interval om
een sluiter te instrueren, opnames
te maken, te zenden, door te gaan.
Of, om nog minder romantisch te zijn,
een reeks van protocollen, daaronder
assemblage, binaire combinaties, stroom.

Water: wat wij wellicht als leven
kunnen zien, blijft bij hem
enkel parameter om elders te gaan.

Jaarlijks laat Curiosity de robot
een microfoon uit zijn metalen lijf dalen
op een verlaten vlakte op Mars.
Enkel erkend door een minuut stilte
van een korps technici thuis galmt ‘lang
zal hij leven’ door de woestijn.


Met dit gedicht won ik de Nijmeegse Literatuurprijs van 2016. Het gedicht verscheen in de Gelderlander. Het gaat over dit robotje en het is een hommage aan dit liedje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s