Down the hall and to the left

Down the hall and to the left
Wat hebben we het klagen toch gemist,
het mogen samenklonteren in laagjes trui
om in bariton te ronken over de donkerste dag.
Dat de nachten dan statistisch wel korten,
maar dat we het zelf nog niet zo voelen mogen,
in de politiek noch in de portemonnee.

Met trillend bestek hongert oma nog even na
aan tulpenbollen en zalft mijn oom met het mirre
van een bijbelkoning dat er binnen deze grenzen
toch maar twee typen buitenlanders zijn. Papa
verklaart tussen een kransje door de muziek
dood, dat er op een riff na weinig leven in de diepte
galmt en dat na Freddy pop wel vel over been is.

Nu kan het nog, tussen de drilpudding door,
dessert even labiel als ons familiegestel.
Straks is de buit binnen, de wijn op, ontwaken
we tijdens de eerste helft van Home Alone II:
dat er geschiedenis is, misstanden, een president
die in de hotellobby trots de weg wijst. Dat het klagen
met de eerste nieuwe kerstkaart weer zalig mag aanvangen.

Bij Kerst hoort Home Alone en bij Home Alone hoort deze man.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s